من ترک عشق و شاهد و ساغر نمی کنم            صدبار توبه کردم و دیگر نمی کنم

باغ بهشت وسایه طوبی وقصر حور                      با خاک کوی دوست برابر نمی کنم

تلقین درس اهل نظریک اشارتست                     گفتم   کنایتی و مکرر نمی کنم

هرگز نمی شود زسر خود خبرمرا                        تادر میان میکده سربرنمیکنم

ناصح بطعنه گفت که ره ترک عشق کن               محتاج جنگ نیست برادر نمیکنم

این تقویم تمام که باشاهدان شهر                    نازد کرشمه برسرمنبر نمیکنم

حافظ جناب پیر مغان جای دولتست                   من ترک خاکبوسی این در نمیکنم            

کوریا: یک نوع گیاه کوهی است که با شروع فصل گرم در مناطق کوهستانی و قله ها و ارتفاعات شروع به رشد و فعالیت می کند  واین گیاه را جمع می کنند سپس آن را به صورت سبزی در می آورند وداخل دیگ های چدنی بزرگ تف می دهند به طوری که به رنگ سیاه در می آید سپس آنها را در آفتاب پهن میکنند تا با حرارت مستقیم نور آفتاب خشک شود از کوریا در آش و سوپ و غذاهای دیگر استفاده می کنند۰

د ریک روز از ایام بهار به اتفاق دو نفر دیگر از دوستان بجه های روستا تصمیم گرفتیم فردا را به کوریا برویم ابتدا منطقه ای را که برای جمع آوری کوریا بود مشخص نمودیم ( کوههای بژده رود) سپس به فکر الاغی مرتب جهت رفتن راه و آوردن بار شدیم الاغ راشب تحویل گرفتیم و بایک جو وعلوفه مرتب از او استقبال کردیم ساعت۶ صبح بود سوار بر الاغ شدم و به محلی که قرارمان بود رفتم (دهانه کوچه باغ) دوستانم که با هم سه نفر می شدیم آمده بودند ۰ سوار بر الاغها شدیم وبعد از ساعتی از روستا خارج شدیم و حدود سه ساعت درراه بودیم تا به کوههای بیژدهرود رسیدیم ۰ ابتدا از الاغ پیاده شدیم والاغ را بر بوته خشک بیابان بستیم۰ من هم از الاغ پایین امدم والاغم را بربوته خشک (مره ) بستم۰ شروع به خوردن چای و صبحانه نمودیم و هر در ه ای که ( شیله) کوریای بیشتر داشت یک نفر را می فرستادیم تا آنها را جمع کند هرکدام از مابه شیله ای رفتیم وبا کیسه ای که دردست داشتیم شروع به جمع کردن کوریا نمودیم حدود ۳ساعت از جمع کردن کوریا گذشته بود هوا گرم و گرمتر می شد کیسه های خود را از کوه پایین آورده با خوردن آب از رودخانه وخرمن کردن کوریا های جمع شده در محل مناسب دوباره بالای کوه رفتیم وبه جمع کردن کوریا پرداختیم نزدیکهای ظهر شده بود و با جمع کردن بوته و چوب یک چای قل آبی آتشی راه انداختیم وبعد غذای مختصری را که در توبره با خود آورده بودیم همگی با هم خوردیم وبا یک یاعلی مدد دوباره بالای کوه رفتیم تا ساعت ۶بعداظهر کوریا جمع کردیم و هرکدام از ما حدود ۴ کیسه بزرگ (خلال)کوریا جمع کرده بودیم با صدا زدن یکدیگر ندای پایین امدن از کوه را به یکدیگر می دادیم همه از کوه پایین آمده بودند به جزء یکی از دوستان بنام علی رفتیم به دنبال علی دیدیم صدای علی می ایدکه کمک می خواهد نزدیکش رفتیم دیدیدم پاچه شلوارش در بغل کوه گیر کرده است وبه قولی زاب بند شده است دو نفری بالای قله رفتیم وگیرش را بر طرف کردیم و هر طور بود اورا پایین اوردیم۰ بعد به سراغ الاغهایمان رفتیم الاغ من که به بوته (مره) بسته بود نبود وریسمان خود را باز گذاشته بود و معلوم نبود کجا رفته ساعتی دنبالش دویدیم ولی پیدایش نکردیم هوا خیلی تاریک شده بود وداشتیم نگران می شدیم مجبور شدیم چها رکیسه کوریای منو دوتایش را بار یک الاغ و دوتای دیگر را بار الاغ دیگر قراردهیم وبه سمت رفتن به روستا به راه افتادیم هوا همچنان تاریک و تاریکتر می شد حدود ۱۰ کیلومتر از راه راپیاده دنبال الاغها به راه افتادیم به سوی روستا در حرکت بودیم ولی از الاغ من خبری نبود گدار اول را رد کرده بودیم به گدار دوم هنوز نرسیده بودیم صدای عرعر الاغ از آن حوالی به گوش می رسید صدا را تعقیب کردیم تابه نزدیک الاغ رسیدیم با گرفتن گردن الاغ یک دست کتک مفصل نثار جانش کردیم وبار الاغهای دیگر را برداشته وبالایش انداختیم وبا یک چوب هی کردیم والاغ حرکت کرد ۰ ساعت ۹شب شده بود و سوسوی جراغهای روستا از فاصله دور نمایان بود به نزدیکیهای روستا رسیدیم به دهانه کوچه باغ آمدیم در دهانه کوچه باغ پدرهای ما که نگران ما شده بودندکه مگر بلایی به سر ما آمده است که دیر کرده ایم وچوبی دردست گرفته و با هم پچ پچ می کردند یارب چه شده است از دور نمایان بود با نزدیکتر شدن ما به آنها دیدیم پدرهایمان بدون هیچ گونه سئوال واینکه چرا دیر کرده اید یک کتک مفصلی مارا زدندند۰وبه خانه فرستادند ۰ این یک خاطره از رفتن به کوریا بود که برای همیشه در ذهن من باقی مانده است امیدوارم مورد پسند شما واقع شده باشد۰

چهار باغ یا همان ته کالی از سمت شمال به ته رودو از سمت جنوب به دهانه چشمه قلعه و از سمت مشرق به تخته شیخ و از سمت مغرب به باغچه سیب متصل می شود۰چهارباغ در گذشته های دور همانطور که از نامش پیداست شامل چهار باغ بوده است که مالکان اصلی روستای کریز در آنجا دارای املاک و زمین بود هاند ودارای چهار تا خانه باغ بوده که فصلهای برداشت محصول را در همان مکان به جمع آوری محصول خود می پرداخته اندمثلا محصول زردآلورا جمع آوری می کردند ودر همان خانه ها آنها را برگه می کردند و داخل کارخانه دود می دادند۰ چهار باغ دارای آب بسیار فرآوانی بوده است و محصولاتی مانند :زردآلو-آلو- گردو وانگور بوده است۰مالکان زمینها که عمومااز یک قبیله مشترک بوده انداز صفا و صمیمیت خاصی برخوردار بوده اند۰ به قولی بچه تازیک هاکه از ریشه های اصیل کریز بوده انددر همانجا مرد شده اند به قول این ضرب المثل کریزی ( زردآلو که زرد میشه بچه تازیک مرد میشه)مردم این منطقه از سخاوت وآقایی خاصی برخوردار بوده اند به گونه ای که ریش سفیدان محل می گویند مردم محرومی که باغ و میوه نداشته اندمی امده اند چهار باغ و مردم آنها را میوه می داده اندو شکم آنها را سیر می کرده اند ومی رفته اند در روز ممکن است چهار گروه از مردم در آنجا به صرف میوه دعوت می شده اند۰

چهار باغ دارای درختان گردو فرآوانی بوده است  که فصل جوز ریزی برای یکدیگر جوز می ریخته اند و گردو های یکدیگر را جمع اوری می کرده اند ۰ دو رودخانه بزرگ گرمک و کال طرق به آن متصل  می شده است

ودارای  آب فرآوانی برای کشاورزی بوده است ۰ چهار باغ دارای درختان بسیار زیادی بوده است از جمله سپیدارکه در میان باغها نمایان بوده است ومردم گله ها و گوسفندان خود را به آنجا به چرا می  آورده اند 

و گوسفندان پلواری آنها در همان مکان رشد و نمو پیدا کرده اند۰ در فصل بهار با رویش علف و سبزه طبیعت سبز منطقه گل گزروک- لاله سگ - زه زه-و گیزروک درآن مکان بسیار زیاد بوده است۰زنان روستا با امدن فصل بهار به جمع اوری سبزی از میان باغها مانند (پا جغوک -ریش بوز-و۰۰پاکلاغ۰۰۰۰۰)می پرداخته اند وسبزی شب عید خودرااز چهارباغ جمع اوری می کرد ه اند۰چهار باغ مکان بسیار تفریحی و خوش آب و هوایی برای ایام تفریح و گذراندن  اوقات فراغت  از جمله سیزده بدر و ایام فصل بهارمی باشدکه مردم از مکانهای مختلف در انجا سکنی می گزینند۰

حباب وار براندازم از نشاط کلاه                اگر زروی تو عکسی به جام ما افتد

شبی که ماه مراد از افق شود طالع              بود که پرتو نوری ببام ما افتد

ببارگاه تو چون باد را نباشد بار                کی اتفاق مجال سلام ما افتد

چو جان فدای لبش خیال می بستم                که قطره ای ززلالش به کام ما افتد

خیال زلف تو گفتا که جان وسیله مساز        کزین شکار فرآوان بدام ما افتد

به ناامیدی از این در مرو بزن فالی             بود که قرعه دولت بنام ما افتد

زخاک کوی تو هرگه که دم زند حافظ           نسیم گلشن جان در مشام ما افتد                                       

بسم الله الرحمن الرحیم

در بهاری باصفا وبس تمیز             رفته بودم بهر تفریح تا کریز

جاده ای زیبا با صد پیچ وخم           از دلت می برد کل رنج وغم

از هوایش چون کشیدی یک نفس     گو یا آزاد گشتی از قفس

تا رسیدم ریوش آن شهر بهشت         خانه ها از سنگ و سیمان و زخشت

پیر مردی  در کنار راه بود                       ایستاده بر دربنگاه بود

گفتمش جانا کریز راهش کجاست          او اشاره کرد مرا با دست راست

گفت چون آنجا رسیدی هست راه          سمت چپ گیر و برو تا انتها

جاده را رفتم که رو در غرب بود                 در کنارش روستای طرق بود

چونکه پیوسته برفتم همچنان                آبگرمی را بدیدم من عیان

چون به آبگرمش برفتم ساعتی             آبگرمش بود گویا شربتی

چونکه اندر آب او رفتم فرو                    سر وصورت دست وپا راشستشو

بند بندم ناب آن آرام شد                      درددست وپا وبازو رام شد

بعد آن عازم روستا شدم                     بعد ربعی اندرآن معوا شدم

روستایی درمیان باغها                       کوههایی در کنارش بر سماء

در کنارش بود کوهی بس عظیم            نام ان باغدشت بود پس از قدیم

در بهاران گرروی آن کوه را                    که گیا هانش بود درد را دوا

کوریا و ریواس آن افزون بود                   بنه و انجیر آن ارزون بود

شلوک و کنگر اگر بشنیده ای              پیاز و زه زه اگر از آن خورده ای

نام آن باشد برایت آشنا                     آشنا داند صدای آشنا

بعد آن رفتم بسوی آبشار                   کز دلت می برد غم ودرد و غبار

آب آن چون آب فردوس برین                  می رسید بادش به نرمی بر جبین

کوههایی بس بلند از هردو سو             سایه هایی بس خنک در روبرو

در کنارش باغهایی چون بهشت             گویا مانند آن را کس نکشت

بلبلان بر شاخه ها آواز خوان                   به چه آوازی نبودی در جهان

آن یکی می خواند بهار آمد بهار               آن یکی می خواندکه آمد وقت کار

وقت کار و کشت آمد ای پسر                  الحضر از تنبلی ابن بشر

سوی کشت و کار رو تو با شتاب             نیست دیگر فصل بی حالی و خواب

بعد ان رفتم بسوی نهرها                       نهر ها و آبهای با صفا

آب آن شیرینتر از زمزم بود                      خوردنش هر چند خوردی کم بود

در کنارش کوهسنگی بس فراخ                چشمه ای جوشان زه زیر سنگلاخ

چشمه ای جوشان وشیرین چون نبات         آب آن گویا ود آب حیات

چشمه ها و باغها ورود ها                        مردمانی در میانش باصفا

مردمانی مهربان مهماندوست                   مومن و پر هیزگاروخلق خوست

مردمانی مهربان مهمانواز                          اهل تقوا و دعا راز و نیاز

چونکه از ابشار پایین تر شدم                از وجودم رفت همه درد والم

سبزه وگل بود بس از هر طرف              زیب و زینت بیشتر گشتی عیان

گوسفندان در چرا از هر طرف               جست و خیز کردند و میخوردند علف

بره وبزغاله بودند با شتاب                  جفتکی هم میزدند از جوی آب

بلبلان بر شاخه سبز چنار                  جمله می گفتند به به زاین بهار

بید می رقصید و شاداب بود سیب       هم نوا گشتند زسار و عندلیب

هد هد و گنجشک گشتند هم صدا        جغد و قمری می پریدند در هوا

جیر جیرک می خواند بر شاخ درخت       عشر تبریزی به تن کردند رخت

سیر کردم در میان باغها-کوچه باغ و چهار باغ وپیش تیغ سیاه-باغ نو گز بار و کین را همچنان -چشمه قلعه -تخته شیخ - پلنگوان - سده و دره چنار و پناه تیغ - سوی روستا آمدم وقت بود ضیغ۰

پس به اجبار راهی کاشمر شدم             در میان بوغ ودودو دم شدم

بر طبیعت پشت کردم رو به شهر            دل گرفته چون کسی که کرده قهر

اکبری راضی به آن  رزاق باش                 گر به باغ و گر تنور داغ باش

قانع وراضی به هر تقدیر باش                 نه چو تلخی می رسد دلگیر باش

اکبری بی رنج آنت گنج نیست               گنج ریخته چون کلوخ وسنگ نیست

گر جام عشق جامی میخوری               تلخ وشیرین برایت شد یکی

ای خداوند کریم و ذوالکریم وذوالجلال          اکبری را عفو بنما کن حلال

ای خداوند همه برنا وپیر                         برحقیر خود بیا خورده مگیر

گر گناه ما همه خروار هاست                  رحمتت چون غله انبار هاست

پس نباشد ای عزیزم در جهان                ناامید از رحمتش جزء کافران

اکبری دیگر بس است ختم کلام              شکر گوی آن باش همه در صبح وشام

                                           وسلام علیکم ورحمته الله و برکاته